قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

ابراهیم بن عبد الله غزّال [1]
وى از علماى نحو بود. از احوال او چیزى نمى دانم. جز این که سلفى گوید: ابو القاسم حسن بن فتح بن حمزة بن فتح همدانى گفت که ابراهیم بن عبد الله بن غزّال نحوى این دو بیت را که خود سروده بود، براى من خواند و خود کلام خود را بخ بخ مى گفت [2]:
و البرق فی الدّیجور أهطل مزنة أبدت نباتا أرضها کالزرنب
فوجدت بحرا فیه نار فوقه غیم یرى فیه بلیل غیهب


[1] الوافى 6: 35 (از یاقوت)، انباه الروّاة 1: 154، بغیة الوعاة 1: 416، در المختصر نیامده است.
[2] حاصل معنى: برق در تاریکى از ابرى پر باران، باران فرو بارید و زمینش نباتى رویانید چون زعفران پس دریایى یافتم که در آن آتش بود، روى آن ابرى نازک، در شبى ظلمانى.


منبع: ترجمه معجم الادباء، اثر ياقوت حموى (وفات مؤلف: 626 هـ. ق)، مترجم عبد المحمد آيتى، چاپ اول، انتشارات سروش، تهران، 1423 هـ ق.