قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

عبد الملک مروان‏

کنیت او ابو الولید بود، و خصمان او، او را ابو الذباب گفتندى، بسبب آنکه بوى دهان داشتى، مگس بسیار جهت آن بوى، بر وى جمع آمدى و ولادت او در سنه ست و عشرین بود، و او مردى عاقل و دانا و شجاع بود، اما بخیل بود، او را بدین سبب رشح الحجر [1] گفتندى، و او را بر معامله دیوان مدینه عامل کرده بودند، و مروان او را بر معاملت حجر  فرمان گردانیده بود، پس از آن در سنه خمس و ستین او را ولى عهد کرد در شام، و بسبب خروج عبد الله زبیر، در عهد عبد الملک فتنه در میان خلق افتاد، و عبد الملک لشکر از شام بعراق آورد، و مصعب زبیر را بکشت در سنه سبعین، و حجاج را به جنگ عبد الله زبیر فرستاد، تا عبد الله زبیر را بکشت، و کعبه را خراب کرد و ولایت عراق و خراسان حجاج را داد، و مهلب بن ابى صفره  را خراسان داد، و پسر خود مسلم عبد الملک را بروم فرستاد، تا قلاع و حصون بسیار فتح کرد، و در پاى قسطنطنیه بنشست، و در حدود مغرب فتوح بسیار کرد و در عهد او فتوح بسیار شد، و مدت ولایت او از اول عهد بیست سال بود بعد از قتل عبد الله زبیر، سیزده سال و هژده روز بود. فرزندان او: ولید و سلیمان و هشام و مسلمه و ابو بکر بودند.

زیرنویس:

[1] کذا: ولى الکامل و سیوطى: رشح الحجاره‏

به نقل از کتاب: طبقات ناصرى، مؤلف: ابو عمر عثمان بن محمد المنهاج سراج الجوزجانى (م بعد 658)، تحقیق: عبد الحى حبیبى قندهارى، تهران، دنیاى کتاب، چ اول، 1363ش.