قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

چرا معتقد به بداء هستند؟

س - با وجود اینکه عقیده بداء مخالف قرآن و سنّت و اقوال ائمه است چرا آنها به آن معتقدند؟ 
ج- شیخ و عالم شیعه سلیمان بن جریر می­گوید: « ائمه رافضه برای شیعیان خود دو مقوله را ابداع کردند که با وجود آن دو؛ مردم هرگز گفته­هایی را که به نام ائمه می­گفتند تکذیب نمی­کردند و آن دو مقوله عبارتند از بداء و اجازه دادن به تقیه کردن، بنابراین امامانشان وقتی خود را در میان شیعیان در مقام پیامبران قرار داده­اند و ادعا کرده­اند که همه اتفاقات گذشته و آینده را می­دانند، وقتی به شیعیان خود گفته­اند: فردا یا در آینده چنین و چنان می­شود؛ اگر حرفشان درست از آب در می­آمد به شیعیان می­گفتند: آیا به شما نگفتیم که این چنین خواهدبود، پس ما از سوی خدا به همان چیزهایی که پیامبران آگاه بوده­اند آگاه هستیم. ولی اگر حرفشان بر خلاف واقع از آب درمی­آمد برای شیعیان خود عذر می­آورند به اینکه برای خدا در این مورد بداء شده است[1].
به عنوان مثال علمای شیعه ادعا کرده­اند که امامانشان اجل و تاریخ وفات­، روزی و بلایا و بیماری­ها و همه حوادث آینده را می­دانند، اما در این مورد شرط بداء را در نظر می­گرفتند[2].
بنابراین بداء حیله­ای است برای توجیه و روپوش گذاشتن بر ادعاهای دروغ علمای شیعه.
علمای شیعه به پیروانشان دستور داده­اند که به مقتضای این عقیده در برابر تناقضگویی و اختلاف و دروغ­های آنها تسلیم شوند، و روایت کرده اند که هرگاه امامشان بر خلاف واقع خبر می­داد می­گفت: «هرگاه شما را به چیزی خبر دادیم و مطابق با گفته­ی ما اتفاق افتاد بگویید: خدا و پیامبرش راست گفتند، و اگر بر خلاف آنچه گفته بودیم اتفاق افتاد بگویید: خدا و پیامبرش راست گفتند، و اینگونه دوبار شما پاداش دریافت می­کنید ...»[3].
 
 
به نقل از: سؤال و جوابهايي در مورد شیعیان اثنا عشری، تألیف: عبدالرحمن بن سعد الشثری، مترجم: اسحاق دبیری
 
 
 

 
[1] - المقالات و الفرق سعد قمی ، ص 78 ، و فرق الشیعه نوبختی ، ص 65 .
[2] - تفسیر قمی 2 / 290 ، بحارالانوار 4 / 101 .
[3] - تفسیر قمی 1 / 310 – 311 ، بحار الانوار 4 / 99 .