قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

المزید فی متصل الاسانید (زیادتی در سند متصل):

مزید اسم مفعول از "زیادة" است و متصل ضد منقطع است و اسانید جمع اسناد بمعنی سند است.
و در اصطلاح علم حدیث عبارتست از حدیثی که در سند آن یک راوی اضافی وارد شده است و اینگونه نشان می دهد که سند آن متصل بوده و هیچ ایرادی از نظر اتصال ندارد.
بعنوان مثال: حدیثی که از ابن مبارک روایت شده که گفت: حدثنا سفیان عن عبدالرحمن بن یزید حدثنی بسر بن عبیدالله قال سمعت ابا ادریس قال سمعت واثلة یقول سمعت ابامرثد یقول سمعت رسول الله صلی الله علیه وسلم یقول:«لا تجلسوا علی القبور و لا تصلوا الیها» بر روی قبور منشینید و به سوی آنها نماز نخوانید. (مسلم کتاب الجنائز و ترمذی)
اما این روایت در دو مکان از سند آن زیادتی است:
1- در لفظ "سفیان"؛ کسی که این روایت را از ابن مبارک رحمه الله نقل کرده دچار وهم شده و سفیان را مابین ابن مبارک و عبدالرحمن بن یزید قرار داده است، زیرا تعداد زیادی از راویان ثقه این حدیث را چنین روایت کرده اند: از ابن مبارک از عبدالرحمن بن یزید ...
2- در لفظ "ابا ادریس"؛ اینبار خود ابن مبارک رحمه الله دچار وهم شده و ابا ادریس را نیز در سند ذکر کرده است در حالیکه بسیاری دیگر از راویان اصلا ذکری از ابا ادریس نکرده اند.

چه وقت "زیادت در سند" مردود خواهد شد؟
دو شرط جهت مردود نمودن زیادت در سند قرار داده اند:
1- بایستی آن راوی که حدیث را در حالت بدون زیادت روایت می کند از راویی که حدیث را با زیادت روایت می کند ثقه تر و قابل اطمینانتر باشد.
2- باید در مکانی که زیادت صورت می گیرد توضیحی مبنی بر آن اضافی داده شده باشد.
حال اگر این دو شرط یا یکی از آنها وجود نداشته باشد در آنصورت حدیثی که در آن زیادت رخ داده قبول می گردد و رد نمی شود و بلکه سند دیگر که خالی از این زیاده باشد را بعنوان سند منقطع درنظر می گیریم البته انقطاع آنرا خفی گویند و آن همان حدیثی است که به "مرسل خفی" مشهور است.


ماهنامه نوار اسلام، شماره 25