قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

دعوته عليه السلام وفد عبد القيس إلى فرائض الإِسلام
وأخرج البخاري عن ابن عباس رضي الله عنهما قال: قدم وفد عبد القيس على رسول الله صلى الله عليه وسلم فقال: مرحباً بالقوم غير خزايا ولا ندامى. فقالوا: يا رسول الله، إنّ بيننا وبينك المشركين من مُضَر، وإِنَّا لا نصل إليك إِلا في الشهر الحرام، فحدِّثنا بجميل من الأمر إن عملنا به دخلنا الجنة وندعو (إليه) مَنْ وراءنا. قال: آمركم بأربع وأنهاكم عن أربع: الإِيمان بالله شهادة أن لا إله إلا الله، وإِقام الصلاة، وإيتاء الزكاة، وصوم رمضان، وأن تعطوا من الغنائم الخُمس. وأنهاكم عن أربع: ما يُنتبذ في الدُّبَّاء والنَّثر، والحنتَم، والمزفّت. وعند الطيالسي بنحوه بزيادات منها في آخره: فاحفظوهنَّ وادعوا إليهنَّ مَنْ وراءكم. كذا في البداية .

پیامبر صلی الله علیه و سلم ودعوت نمودن وفد عبدالقیس به فرایض اسلام
بخارى از ابن عبّاس (رضى‏اللَّه عنهما) روایت نموده، كه گفت: وفد عبدالقیس نزد پیامبر خدا  صلی الله علیه و سلم  آمد، پیامبر صلی الله علیه و سلم فرمود: «مرحبا به قوم، به دور از شرمندگى و پشیمانى». آنها گفتند: اى پیامبر خدا، در میان ما و تو مشركین مضر موقعیت دارند، و مانزد تو جز در ماه حرام، دیگر وقت رسیدگى نمى‏توانیم بكنیم، بنابراین براى ما آن عمل‏هاى نیكو و شایسته را بیان كن، كه اگر به آن عمل نمودیم داخل جنّت شویم، و كسانى را كه در عقب ما هستند به طرف آن دعوت كنیم. پیامبر صلی الله علیه و سلم گفت: «من شما را به چهار چیز دستور مى‏دهم، و از چهار چیز دیگر منع مى‏كنم، شما را به ایمان به خدا، و شهادت به این كه معبودى جز یك خدا وجود ندارد، برپا داشتن نماز و دادن زكات و روزه رمضان و این كه از غنایم خمس آن را بپردازید، امر مى‏كنم. از چهار چیز دیگر شما را منع مى‏نمایم: از استفاده كاسه‏هاى دُبّاء، نقیر، حَنْتَم مُزَفَّت.»[1] [2] و نزد طیالسى به مانند این با اندك زیادى در آخرش آمده، كه آن چنین است: «اینها را خود حفظ كنید، و كسانى را كه در عقب شما هستند به آن دعوت نمایید». این چنین در البدایه (46/5) آمده است.


[1] كاسه هايى بودند كه عربها در جاهليت در ميان آنها شراب مى‏ساختند.
[2] بخاری (53) و مسلم (116) و ابوداود (3692) و ترمذی (1599).


از کتاب: حیات صحابه، مؤلّف علّامه شیخ محمّد یوسف كاندهلوى، مترجم: مجیب الرّحمن (رحیمى)، جلد اول، به همراه تحقیق احادیث کتاب توسط:محمد احمد عیسی (به همراه حکم بر احادیث بر اساس تخریجات علامه آلبانی)
 
مصدر:
دائرة المعارف شبکه اسلامی
IslamWebPedia.Com