دائرة المعارف شبکه اسلامی

Untitled Document

2026 Jan 26

----

07/08/1447

----

6 بهمن 1404

تبلیغات

پيامبرصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ مي‌فرمايد: « تَرَكْتُكُمْ عَلَى الْبَيْضَاءِ لَيْلُهَا كَنَهَارِهَا »
(شما را بر روشني‌اي گذاشته‌ام كه شب آن همانند روز آن است).
احمد (4/126)، ابن ماجه (43)، و طبراني در «الكبير» 18/247، 257 (619، 642). و آلباني در: «صحيح ابن ماجه» (41). صحيح دانسته است.

معرفی سایت

نوار اسلام
اسلام- پرسش و پاسخ
«مهتدين» (هدايت يافتگان)
اخبار جهان اسلام
تاریخ اسلام
کتابخانه آنلاین عقیده
سایت اسلام تکس - پاسخ به شبهات دینی
خانواده خوشبخت
شبکه جهانی نور
سایت خبری تحلیلی اهل سنت
بیداری اسلامی
صدای اسلام

قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».


چ	ج	ث	ت	پ	ب	ا	آ
س	ژ	ز	ر	ذ	د	خ	ح
ف	غ	ع	ظ	ط	ض	ص	ش
ه	و	ن	م	ل	گ	ک	ق
							ی

قرآن و حدیث>اشخاص>ابراهیم بن احمد بن محمد توزون طبری

شماره مقاله : 10161 تعداد مشاهده : 466 تاریخ افزودن مقاله : 24/3/1390

ابراهيم بن احمد بن محمد توزون طبرى [1]
نحوى و صاحب فضل و ادب بود و در بغداد سكونت گزيد. با ابو عمر زاهد مصاحبت داشت و كتاب الياقوتة را از او روايت كرد. با علماى بزرگ ديدار نمود. به صحت نقل مشهور بود. خطى زيبا داشت و كلمات را درست ضبط مى كرد. اشعار ابو نواس را در كتابى گرد آورد و آن همان روايت مشهورى است كه در دست مردم است. وى به دربار بنى حمدان انتساب داشت.
ابراهيم بن احمد نام و نسب خود را به خط خود ابراهيم بن محمد طبرى رويانى ضبط كرده است كه اعتماد به آن اولى است. ولى خطيب گويد: ابراهيم بن احمد بن محمد معروف به تيزون و، اين در صورتى است كه خود را به جدّ خود نسبت داده باشد.

[1] تاريخ بغداد 6: 17، نزهة الالباء: 227، انباه الرواة 1: 158، بغية الوعاة 1: 406، البلغه: 4 و او را تيزون نيز گويند.
وفاتش در سال 355 است بنا بر نقل قفطى.

منبع: ترجمه معجم الادباء، اثر ياقوت حموى (وفات مؤلف: 626 هـ. ق)، مترجم عبد المحمد آيتى، چاپ اول، انتشارات سروش، تهران، 1423 هـ ق.

بازگشت به ابتدای صفحه

بازگشت به نتایج قبل

چاپ این مقاله

ارسال مقاله به دوستان

عن سعيد بن جبير، قال: «إن الخشية أن تخشى الله تعالى حتى تحول خشيتك بينك وبين معصيتك، فتلك الخشية، والذكر طاعة الله، فمن أطاع الله فقد ذكره، ومن لم يطعه فليس بذاكر، وإن أكثر التسبيح وقراءة القرآن». "حلية الأولياء وطبقات الأصفياء" حافظ أبو نعيم اصفهاني. سعید بن جبیر رحمه الله می فرماید: «خشیت آنست که از خدا آنگونه بترسی تا آنکه بین تو و گناهت فاصله بیندازد، و ذکر خدا اطاعت کردن اوست، پس هرکس خدا را اطاعت کند او را یاد کرده است، و هرکس او را اطاعت نکند او ذاکر نیست هرچند که زیاد تسبیح گوید و قرآن قرائت کند».