قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

ابراهیم بن قاسم کاتب [1]
به رقیق قیروانى معروف و رقیق لقب او بود. مردى بود فاضل، صاحب تصانیف بسیار در علم اخبار. از جمله آثار اوست: کتاب تاریخ افریقیه و مغرب در چند مجلد و کتاب النساء که کتاب بزرگى است و کتاب الرّاح و الارتیاح و کتاب نظم السلوک فی مسامرة الملوک در چهار مجلد و کتاب الاختصار البارع للتاریخ الجامع. ابن رشیق از او یاد کرده و گفته است که ابراهیم بن قاسم شاعرى بود با کلامى سهل و شعرى محکم و قوى. بیشتر هنر او در صناعت کتابت بود نه در شعر. در تاریخ و تألیف اخبار از هر کس حاذقتر بود.
بیست و اند سال کاتب حضرت بود. از اشعار او قصیده اى است در جواب عمار بن جمیل [2]، در هنگامى که رفتن به مجالس باده گسارى را ترک کرده بود، بدین مطلع [3]:
قریض کابتسام الرّو ض جمشه نسیم صبا
که در آن شعر خود را ستوده تا آنجا که گوید:
جفوت الرّاح عن سبب و کان لجفوتی سببا
فصرت لوحدتی کلا على الاخوان مجتنبا
و ذاک لتوبة أملت ان اقضى بها اربا
فها أنا تائب منها فزرنی تبصر العجبا
در سال 388 از سوى نصیر الدوله بادیس بن زیرى، با هدیه اى که براى الحاکم آورده بود، به مصر آمد.

زیرنویس:
[1] الوافى 6: 92، الفوات 1: 41، مسالک الابصار 11: 333.
[2] ابن جمیل: ابن رشیق شرح حال او را در الانموذج: 305 آورده است. گوید طبعى متوسط داشت، بد خوى و ستیزه روى بود چون عبد الملک بن زیات.
[3] حاصل معنى: شعرى همانند لبخند باغ آنگاه که نسیم صبا با آن ملاعبت کند. من از مى به سببى دورى گزیدم و دورى گزیدنم را سببى بود. به تنهائیم پناه بردم تا چون بارى بر دوش برادران نباشم و این به خاطر توبه اى بود که آرزو داشتم به سبب آن به مقصود خود برسم. اینک من از مى توبه کرده ام به دیدار من بیا تا شگفتى بینى.

منبع: ترجمه معجم الادباء، اثر ياقوت حموى (وفات مؤلف: 626 هـ. ق)، مترجم عبد المحمد آيتى، چاپ اول، انتشارات سروش، تهران، 1423 هـ ق.