قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

سخن درباره درگذشت ساره، زن ابراهيم عليه السلام و فرزندان و همسران ابراهيم‏

هيچيك از اهل علم اين مطلب را رد نكرده كه ساره- همسر ابراهيم خليل عليه السلام- در شام درگذشت.
ساره يكصد و بيست و هفت سال درين جهان زندگانى كرد.
و نيز گفته شده است كه او در قرية الجبابره- از زمين كنعان- جهان را بدرود گفت.
همچنين گفته‏اند كه هاجر پس از ساره مدتى زنده ماند.
ولى درست آن است كه هاجر پيش از ساره فوت كرد چنان كه ما در رفتن ابراهيم به مكه باز گفتيم و اين انشاء الله تعالى درست است.
پس از درگذشت ساره، حضرت ابراهيم با قطورا دختر يقطن زناشوئى كرد.
اين خانم، زنى از مردم كنعان بود و براى ابراهيم شش‏ فرزند آورد به نام‏هاى:
يقشان، مران، مديان، مدن، نشق و سرح.
(اين نام‏ها در تاريخ طبرى چنين آمده است:
يقسان، زمران، مديان، يسبق، سوح، بسر.) 
بنابر اين همه فرزندان حضرت ابراهيم، با اسماعيل و اسحاق هشت تن بودند.
اسماعيل نخستين فرزند او بود.
درباره فرزندان ابراهيم جز اين هم گفته شده است.
بربرها از فرزندان يقشان، و اهل مدين يا قوم شعيب از فرزندان مديان بودند.
همچنين گفته شده است:حضرت ابراهيم، پس از قطورا با زن ديگرى نيز زناشوئى كرد كه نامش حجون، دختر اهير، بود.

متن عربی

ذكر وفاة سارة زوج إبراهيم عليه السلام
وذكر أولاده وأزواجه
لا يدفع أحد من أهل العلم أن سارة توفيّت بالشام ولها مائة وسبع وعشرون سنة، وقيل: إنها كانت بقرية الجبابرة من أرض كنعان، وقيل: عاشت هاجر بعد سارة مدّة، والصحيح أن هاجر توفيّت قبل سارة، كما ذكرنا في مسير إبراهيم الى مكّة، وهو الصحيح إن شاء الله تعالى.
فلمّا ماتت سارة تزوج بعدها قطوراً ابنة يقطن امرأة من الكنعانيين فولدت له ستّة نفر: نفشان ومران ومديان ومدن ونشق وسرح، وكان جميع أولاد ابراهيم مع اسماعيل واسحاق ثمانية نفر، وكان اسماعيل بكره؛ وقيل في عدد أولاده غير ذلك، فالبربر من ولد نفشان، وأهل مدين قوم شعيب من ولد مديان.
وقيل: تزوج بعد قطورا امرأة اخرى اسمها حجون ابنة اهير.

از کتاب: كامل تاريخ بزرگ اسلام و ايران، عز الدين على بن اثير (م 630)، ترجمه ابو القاسم حالت و عباس خليلى، تهران، مؤسسه مطبوعاتى علمى، 1371ش.