قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

هوشنگ‏

بروایت تاریخ طبرى او از فرزندان مهلائیل بن قینان  ابن انوش بن شیث بود و بروایت تاریخ عجم و تاریخ مقدسى از فرزندان کیومرث و از وقت کیومرث تا ولادت او دویست و بیست و سه سال بود، هوشنگ بن فراوک  بن سیامک بن میشى  بن کیومرث. و لقب او بعجم پیش داد گویند، یعنى نخست دادگر او را گویند. و او پادشاه بزرگ و عادل و رعیت‏پرور بود، و جهان را آبادان کرد و از درختان تخته و درها ساخت و آبها در جویها روان کرد، و کار بزها کنید  و زر و سیم از کانها بیرون آورد، و فرشهاء گستردنى فرمود تا ببافتند، و از پوست‏ وحوش و ددگان پوشیدنى و جامه ساخت، و مویهاء سمور و سنجاب و قندز  و غیر آن بفرمود تا بپیراستند، و سگان را شکار آموخت، و گوشت جانوران  را بفرمود تا آنچه پاک بود بخورند، و پیشه‏ها چون درودگرى و رازى  و آهنگرى خلق را تعلیم کرد، و مساجدها  بنا کرد، و خلق را از آتش‏پرستى منع و زجر کرد و عبادت حق تعالى بفرمود. و بروایت تاریخ طبرى، او بر دین مهتر آدم و شیث بود و مدت ملک او بروایتى چهار صد، و بروایتى یک هزار و چهار صد، و بروایتى چهل سال بود. چون او از دنیا برفت، صاحب تاریخ مقدسى چنین مى‏آرد:

که بعد ازو جهان سیصد سال، هیچ پادشاه نبود، تا طهمورث  پیدا شد.

به نقل از کتاب: طبقات ناصرى، مؤلف: ابو عمر عثمان بن محمد المنهاج سراج الجوزجانى (م بعد 658)، تحقیق: عبد الحى حبیبى قندهارى، تهران، دنیاى کتاب، چ اول، 1363ش.