قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

[اصطلاح سياسي]

نويسنده: سید یعقوب محمدنیا 

 فاشیسم (Fascism) 

نوعی ناسیونالیسم افراطی است که نخستین بار بوسیله ی موسولینی، دیکتاتور ایتالیا در سال های 1922 تا 1943 در آن کشور بوجود آمد. موسولینی نهضت فاشیستی خود را در سال های بعد از جنگ جهانی اول با شعار «قدرت_ اطاعت_ عدالت» به راه انداخت و در چنین فضای آماده ای که مردم نیاز به امنیت و آرامش داشتند زمام امور را به دست گرفت و سایر احزاب سیاسی را منحل کرد و با تشکیل گروه های شبه نظامی هر جریان مخالفی را با إعمال فشار و روش های خشونت آمیز درهم شکست. فاشیسم بیش از اینکه یک فلسفه یا ایدئولوژی سیاسی باشد، یک روش حکومت است که بر سه اصل حکومت فردی، قدرت و حاکمیت دولت و ناسیونالیسم افراطی استوار است. در زمینه اقتصادی فاشیسم حد وسط بین سرمایه داری و کمونیسم به شمار می آید. یعنی در عین حال که مانند کمونیسم مالکیت وسایل تولید را در انحصار دولت در می آورد، مانند رژیم های سرمایه داری هم ، آزادی بی حد و حصر به صاحبان سرمایه و وسایل تولید نمی دهد و فعالیت های اقتصادی در جهت سیاست های دولت است یا به ادعای خودشان در جهت منافع ملی و مصالح جامعه هدایت شده است.

دکترین فاشیسم در سال 1932 و در اوج قدرت موسولینی توسط وی نوشته شده است که مهمترین مفاد آن به شرح زیر است:

1. انسان از نظر فاشیسم مقهور قوانین طبیعت نیست ، بلکه موجودی اجتماعی است که وابسته به ملت و وطن خود می باشد و در راه اعتلای وطن و ملت خود باید از نثار جان و مالش دریغ ننماید.

2. فاشیسم با لیبرالیسم به مفهوم کلاسیک آن مخالف است. لیبرالیسم منافع فردی را بر منافع و مصالح اجتماعی مقدم می شمارد در حالیکه فاشیسم بر تقدم قدرت دولت و تقدم مصالح جامعه بر منافع فردی تکیه دارد و آزادی های فردی را فقط در قالب سازمان دولت مجاز می شمارد.

3. فاشیسم گروه بند های سیاسی را در خارج از محدوده قدرت دولت مجاز نمی داند و منافع طبقات مختلف جامعه را از طریق مشارکت سندیکاها و تعاونی ها در تصمیم گیری ها تأمین می کند.

4. فاشیسم با اصل دموکراسی به معنی حکومت اکثریت مخالف است. زیرا معتقد است که تکیه بر کمیت از کیفیت و کارآیی حکومت می کاهد و به حکومت افراد الیت یا شایسته معتقد است ولو اینکه این افراد برگزیده ی اقلیت جامعه باشند.

بالاخره می توان به این نکته اشاره کرد که فاشیسم الهام بخش دو جریان دیگر در اروپای پس از جنگ اول جهانی یعنی نازیسم و فالانژیسم* بود که رهبران این حکومت های توتالیتر افرادی مانند هیتلر و فرانکو و موسولینی بودند. 



*فالانژ (Falange) نام حزبی است که در سال 1933 در اسپانیا تأسیس شد و اصطلاح فالاژیسم از نام همین حزب گرفته شده است و مانند حکومت فاشیستی بر قدرت دولت تکیه دارد و روش آنها هم کم و بیش مشابه فاشیست هاست.


به نقل از: سايت تابش